Czas czytania: 1 min

Wystawa przedstawia zmiany w polskim designie po 1989 roku. Pokazuje, jak radzili sobie twórcy w warunkach rodzącego się kapitalizmu, jakie piętno odcisnęły na ich pracach prądy postmodernistyczne, jak na przełomie wieków zaczęli wpisywać się w międzynarodowe nurty projektowania i poszukiwania odrębności.

Wystawa ukazuje także inne oblicza designu. Działania nienastawione wyłącznie na sprzedaż czy zysk rzadko są prowadzone na szeroką skalę i charakteryzują się eksperymentowaniem z materiałem, technologią czy z nową estetyką, niekiedy trudną do zaakceptowania przez masowego odbiorcę. Wielu projektantów skupia uwagę na poszukiwaniu narodowej tożsamości, odwołując się do ludowości, lokalności czy przeszłości.

Polski design w Krakowie

Do jeszcze innych wartości odwołuje się najmłodsze pokolenie twórców, którzy dostrzegają ważkie problemy społeczne albo podejmują projekty, którymi włączają się w ruchy proekologiczne. Szczególnym przypadkiem jest twórczość projektantów artystów – prezentowana na festiwalach czy w galeriach. Działają oni na pograniczu dyscyplin, a ich prace są rodzajem refleksji lub komentarza. Ta różnorodność świadczy o dokonującej się zmianie roli, jaką odgrywa polski design we współczesnym świecie, ale mówi także o kondycji kultury materialnej, o naszej wrażliwości, aspiracjach i o wartościach, którym hołdujemy.